heey allemaal,
vandaag even iets anders.
ik wil het graag over een van de belangrijkste dingen in mijn leven hebben, JUDO.
dit is voor mij altijd een steun punt in mijn leven geweest, ik had eindelijk het idee dat ik ergens goed in was!
ik heb in totaal 4 jaar op judo gezeten en dit was eigenlijk veel te kort. het liefst zou ik het nog steeds willen doen alleen dat kan niet, ik heb nu een hele lieve verzorg pony waar ik twee keer per week heen moet en dan kan ik ook nog twee keer per week judoën. dat komt niet uit met mijn school werk.....
ik was 7 of 8 toen ik op judo ging. ik was echt doods bang want al die kinderen waren allemaal heel goed en ik kwam daar als klein meisje die er nog helemaal niets van af wist. een groentje dus... na dat ik er een paar weken op zat en het echt leuk begon te vinden moet ik tegen een jongen met een paar banden hoger (die is dus veel beter) ik vond dat echt doods eng maar deed het wel. we moesten voor de hele groep een wedstrijdje doen. die jonge keek mij aan van ik versla je met gemak. je zal het misschien niet geloven maar ik als groentje won gewoon en vernederde hem, voor de hele groep. een paar lessen daarna heb ik hem nooit meer gezien.(hahah ) we gaan even een jaar of 2 veder. ik was in die tijd een stuk beter geworden en vond wedstrijden steeds leuker te vinden en deed ook steeds vaker er aan mee. ik begon steeds vaker prijzen te winnen. tot op een gegeven moment mij trainer en coach zeiden of ik geen wedstrijd judoka wou worden. natuurlijk wou ik dat want dat was mijn grote droom. ik begon fanatieker te trainen en deed mee aan hogere wedstrijden. maar omdat ik een probleem had met mijn gewicht (waar ik me echt dood voor schaam, en je moet je steeds wegen) kwam ik bij grotere kinderen te recht. maar omdat ik zo goed trainde kon ik dat op zich wel aan maar mijn zelf vertouwen ging er op achter uit. een tijdje later begon ik steeds meer te verliezen (op zich kan ik wel tegen mijn verlies hoor) en daar ligt het oom echt niet aan, maar mijzelf vertrouwen was zo erg gedaald dat ik niet meer op wedstrijden durfde en ging gewoon weer trainen. maar daar had ik gebrek aan uitdaging. en de trainingen werden daar door ook niet meer leuk. mijn coach ging ook van het ene op andere moment weg en ik wist niet waarom. hij was altijd mijn maatje en sleepde me over al door heen. toen heb ik op geven moment de knoop door gehakt en ben ik gestopt. misschien was dit wel een verstandige keuze maar ik vraag me tot op de dag van vandaag af of geen niet de
verkeerde keuze heb gemaakt. ik kom altijd nog terug bij mijn oude club om hun te helpen en stiekem om nog een beetje te judoën :)
nu heb ik er wel een beetje vrede mee maar het doet me nog steeds pijn om er over te praten :(
dit was mijn verhaal hopelijk vonden jullie het leuk!!
-xx- nienke
Geen opmerkingen:
Een reactie posten